ALL RIGHTS RESERVED ©2023 ODP nl!nerdstein!nerdsteinerin
NERDSTEIN ========= ANP, Maandag, Bankmedewerkers verdacht van miljoenenfraude - Twee medewerkers van DE LEKKEBANK zijn zondag aangehouden op verdenking van het verduisteren van 40 Miljoen Euro. Over de exacte gang van zaken en of motieven wilde het Openbaar Ministerie gaande het onderzoek geen nader mededelingen doen. Vooralsnog worden Piet L en Jan L te B in bewaring gehouden tot hun voorgeleiding aanstaande donderdag. +++ Hmm, dat was wat sneller dan verwacht maar nog geen reden tot bezorgdheid, dat die twee minimaal ondervraagd zouden worden stond al bij voorbaat vast. Niet dat het opmerkelijk was, zij werkten bij De Lekkebank in de IT-infrastructuur en een klant login tijdens onderhoud kan op een normale ooops lijken. Dat zij de eerste verdachten zouden zijn was ook al te verwachtten, maar dat 40 M weg was zat een luchtje aan. In gedachten doorliep nog eens alle stappen sinds vrijdag. Vrijdag 17:18, Nirgendwo am Mosel: prrrt, telefoon, hoi, het boek kost 21.50. Ik wandelde naar de Brug en net als alle toeristen leunde ik over de leuning om een foto te maken van het wassende water langs de peilers. Een onhandige beweging, ooops, het mobieltje viel in het water. De enige link met m'n contact lag nu ergens op de bodem. 21:51, T-online-modem aan: Lekkebank-online: acountnaam; password; Saldo: 20.000.000 Euro, met 1 transfer is die 20 Miljoen overgeboekt naar een account in Hong-Kong. Een paar uur later is de helft verdwenen naar een account op de St Vincent en even later de rest naar een bank in Belize. Fase een was voltooid. Gutenmorgen; --Gutenmorgen, Kaffe komt sofort. -- Danke schön. Broodjes, eitje, aufschnitt en een kannetje koffie, afscheid nemen en ik ga op weg naar huis. Even later ligt er een modem in de Moezel. Zaterdag-namiddag, ergens anders. De wondere wereld van stations wifi-internet en online-banking. Nu eerst overboekening een doen van Belize naar Panama Het is een kwestie inloggen en bedragen inkloppen dan na elke transactie even wachten om de account te termineren. Minder leuk is dat je het saldo per transactie ziet smelten als een sneeuwbal in de sahara. De transfer fees van de diverse accounts bedragen bijna 3500 euro en aan de initiele setup van de bank accounts was ik ook al het nodige kwijt, een duur weekeindje dus. Ik doe alle werk en zij strijken ook nog eens vet per transactie op. Ja, Bankiers zijn de echte dieven! Maar goed, nu klagen is zeuren over luxe en al helemaal ruim 14 Miljoen dollar op de bank. GET A LIFE ! JA! En dat was nu net de bedoeling van het hele circus. Maar er was nog een hoop te doen voordat ik echt zou kunnen genieten van dat kapitaal zonder drastische stappen. De bedoeling was om zo onopvallend mogelijk gebruik te maken van dat kapitaal. Met dit geld was het een stuk makkelijker geworden om een structuur op te bouwen die mij verder afschermde. Er zou dus nog flinke wat vuil water door de Moezel vloeien voordat dat deel voltooid was. Tegen een niet onaanzienlijke vergoeding hadden panamese lawyers het circus opgezet en op papier bestond ik nieteens en mocht er gedonder komen was er ergens een overleden panamees die ooit voor een handvol shekels zijn krabbel onder een half telefoonboek aan legalese had gezet. Nadat dat allemaal geregeld was, was m'n eerste actie als trustee de assets en bevoegdheden overdragen aan PaperResearch management. Die management Cie was een verassing voor de heren en dat het kapitaal iets meer was dan een ton ofzo waren ze niet blij mee. Dat had ik ook al geregeld bij een ander stel scheysters in Panama. Heus, scheysters haten verassingen. Onder het motto: vertrouwen is goed, controle beter, maar bij panamese lawyers is dat alleen een correcte veronderstelling nadat de erven de nalatenschap al hebben verdeeld de overledene daadwerkelijk een meter onder de grond ligt en alle spaden geteld en aanwezig zijn. Via de PaperTrail Foundation was ik de anonymous owner van PaperResearch met initieel $14 M aan assets en had daarmee de sleutel van de kluis ferm in handen gehouden. PaperSearch heeft $ 1M en PaperResearch $ 2M de foundations PaperMill en PaperTrail ieder $ 4.5 M in Belize en Panama en allen hebben uiteraard on-line banking. Alle overige services en fees kosten bij elkaar ook nog eens een $20K dure hobby dat off-shoren van je zuur gestolen shekeltjes. Nu alleen de pincodes van de totaal 4 debit-cards uitelkaar zien te houden, want 3x mis geeft de hassle van een nieuwe kaart enzo qua cash zijn ze samen goed voor bijna $10K per dag uit de ATM en dat is ook best wel lekker en vast genoeg voor een biertje onderweg. +++ Augustus, vier jaar later. Het is tijd om weer een weekje vakantie te plannen, ik heb zelfs een officiele smoes, sinds mei een bijverdienste als free-lance consultant voor PaperSearch, een IT researcher. Een vrij eenvoudige sting, ik zoek naar relevante papers voor PaperSearch print ze uit en stuur ze op of stuur de syllabus en ander printed materiaal van een event en een week of twee later krijg ik 2500 Euro. Niet dat ik werkelijk het event hoef uit te zitten natuurlijk, al is het soms wel interessant, meestal niet dus. Als je je maar meld op registratie dag en het welkomstpakket afhaalt aan het begin ben je er geweest nietwaar. Je weet wel: been there, done that, got the T-shirt. Nu is het tijd om een leuke auto reserveren bij m'n vaste verhuurder. Vrijdag, rond half elf ben ik op weg naar het Het Hof waar ik weer gereserveerd had voor een week en volgende week vrijdag een reisdag naar een AI-event aan de Uni Freiburg dat weekeinde en dat komt ook goed uit. Het nuttige met het aangename verenigd dus weer. De ontvangst even na twee uur was weer hartelijk ik was ruim op tijd voor de middagkoffie en kuchen en kon eerst nog de even benen te strekken. Ruim een uur later zat ik met wat bekenden aan de Stammtisch. Het enige nieuws dat ik te melden had was dat het programmma waar ik ook hier al jaren aan gewerkt had nu verkocht was en ik vanaf nu gewoon met vakantie was in plaats van als voorgaande jaren de dagen niet zou doorbrengen met boeken en een laptop, maar dat ik ze voor de zekerheid wel had meegebracht, mocht het gaan regenen. Die uitspraak oogstte minder success dan de aankondiging dat het volgende rondje van mij zou zijn. Humor was niet echt aan hen besteed. De nauwelijks verhulde vragen hoeveel het had opgebracht en welk bedrijf mij had uitgekocht kon ik gemakkelijk genoeg pareren door te vertellen dat een en ander onder een non-disclosure aggreement viel en ik er niets over kon vertellen behalve dat ik voortaan niet meer naar de goedkoopste huurauto hoefde te zoeken maar gewoon een waarvan de lak wel leuk bij m'n sokken kleurde. Dat startte weer de oude discussie over kopen of huren van je auto en ik kwam weer met de platitude dat het Het Hof kopen geen goed idee was omdat ik er maar twee keer per jaar een of twee weken was. Die discussie was al zo oud als ik hier kwam, want uiteindelijk valt het echt wel op al je elk half jaar met een andere en nagenoeg nieuwe auto komt voorrijden, en ja, dat soort onbenullige details houdt de goegemeente bezig. De gesprekken kabbelden nog wat voort totdat het tijd was om naar boven te gaan om me te kleden voor het diner, jasje en dasje dus, zoals de gewoonte hier, bij de lunch volstaat een poloshirt maar een T-shirt bij het diner is not done tenzij je jong genoeg bent om middels veiligheidsspelden bijeengehouden recyclebare lingerie het leeuwendeel van je garderobe te laten zijn. Dit is zeker geen gelegenheid waar Otto Normalverbraucher komt voor zijn 'Bratwurst mit pommes', al staat het op de lunchkaart. Het etablissement is gericht op wat men gemeenlijk duidt als 'de betere stand' hetgeen zeker aan de stammtisch snel duidelijk wordt aangezien vele gasten door het personeel met Herr Doktor en Gnädigster enzo wordt aangesproken en dat stammtischgesprekken veelal over de jacht gaan. Ook al iets dat buiten het referentiekader valt van Otto voornoemd. Dat mijn 'verkoop' en thans vermeende gegoedheid zich onder de aanwezige stamgasten had verspreidt was bijna voelbaar toen ik het restaurant binnen kwam nu een meerderheid der dinergasten bij wijze van groet een knikje gaven en dat de ober nu ook formelijker was dan dat ik van hem gewend was. Ik ben benieuwd in hoeverre het de vriendelijkheidsgraad van de dames beïnvloedt bedacht ik me. Maar ik vermoedt dat een aangeboden glas wijn niet meer beleefd edoch ferm wordt geweigerd als ware het een aanslag op hunner eerbaarheid maar thans zelfs enige conversatie zal veroorzaken, hahahhaha. Zij zijn een niet gering percentage van de vaste clientele hier veelal bestaand een pensioengerechtigde dame in gezelschap van een generatie jonger vrouwelijk, veelal gescheiden familielid van onbestemde leeftijd. En mijn vermoedens werden al snel bewaarheid bij de after-dinner kaffee en Asbach Uralt genoten aan de stammtisch, toen het eerste setje borsten in de arm prikten. Hoe subtiel...!, normaliter vroeg men gewoon de bonbonnière aan te reiken. Het kostte enige moeite om niet in lachen uit te barsten bij wat ineens door m'n hoofd fliste: Verander het modebeeld en je zit in de teutoonse versie van Bronte's Pride & Prejudice, meatmarket & all. Als ik de geamuseerde blik en opgetrokken wenkbrauw van Frau Zwickl, de waardin, korrekt inschatte beloofde het minimaal interessante twee weken te gaan worden. Maar het was tijd om te gaan slapen. Morgen is er vast tijd genoeg om met Ully en Karin te roddelen. In de loop der jaren hadden we over menig onderwerp gediskussieerd zodat ik zonder probleem mijn 'brainfarth' met Ulrike kon delen en nu al hoorde ik de bulderende lach die zou komen van haar partner Karin die de keuken bestierde. Ik mag die meiden wel, ik kom hier tenslotte pas 25 jaar, toen dreef Ulrike's moeder de zaak nog. Na haar overlijden, 15 jaar geleden, zetten Ulrike en Karin de zaak voort, geen makkelijke opgave met een tweeling van 5 jaar oud. Ey, Charly kommt rauf, opa-kompu ist da! schalde het in het trapportaal, Oh-Ooh, ik was ontdekt. Een rustig ontbijt zat er dus niet in, en werd ik belegerd door wat je het best kan omschrijven als 'readheaded hell on wheels' in duplovoud, Laura en Charlotta in full 'opa kompu' attack-mode. Die naam was me ruim 10 jaar geleden toebedeelt, omdat ik hier twee keer per jaar twee weken rust en hacktime zocht, en dus meestal in of rond het Gasthof bleef. Die twee (b)engels vonden een laptop een interessant speeltje en als 10 jarigen hadden ze ook al snel ontdekt dat je met computers spelletjes kon spelen. De keer daarop bracht ik maar twee oude laptops mee zodat die twee me niet teveel van m'n hacktime zouden afhouden, tevergeefs dus. En al snel waren ze een een laptop sloperij begonnen, hoeveel schroefjes kan je verliezen voor dat een laptop niet meer werkt ? Het antwoord is : Veel! Laura is de nerd maar Charlotta maak je ook weinig meer wijs qua computergebruik en ze hebben een respectabele verzameling tuxen, in diverse soorten en maten, verjaardagskado's dus. En ook nu heb ik er twee bij me, the realy big ones, die van 1 meter. Ik verkneukel me al bij de gedachte aan de mini toespraak. Omdat ze per 19 september een 'groot meisje' zijn, mogen vanaf nu met een grote TUX spelen, dat wordt hilarisch straks bij de mittags-kaffee. En het zal mij benieuwen wat dit keer hun wraak zal zijn. Na de begroetingen te hebben overleefd, merkte ik op dat ik ze gisteravond had gemist. Het was simpel, gisteravond examen gedaan en geslaagd en nu waren ze zwarte band in aikido en dat moest gevierd worden met champus, dus overnachtten ze bij dieter en Anke, want champus en autorijden was maar een slecht plan. Ondertussen was Karin ook gearriveerd en ik waarschuwde haar dat "die raf-mädel" nu echt dodelijk waren want ze droegen nu zwart. Hah!, dat is jouw schuld, want wie moest zonodig elke ochtend ballet doen in het natte gras! Alle meisjes willen prima-ballerina worden, en nu leef je maar met de gevolgen van je wangedrag. Karin was er immer om mij te naggen door Tai-Chi en wat lessen in zelfverdediging die ik met ze deed 'ballet' te noemen. Dat tai-chi ook een praktische toepassing heeft mag bekend zijn en ik gaf wat extra aandacht aan zelfverdediging, de brute versie waar alles mag zolang jij maar degene bent die nog kan weglopen. De jaren die volgden bezorgden mij vaak in zeven dagen meer blauwe plekken dan ik in al voorgaande jaren ooit had opgelopen. Nu stelt twee keer per jaar twee weken niets voor maar eenmaal aangeleerde en regelmatig beoefende basis heeft zijn nut en en dat duo oefende trouw hun 'ballet' uit het boekje met vormen en van een print-out met de 'smerige-trucken-doos'. Die truckendoos moest helaas geopend worden een aantal jaren geleden toen zij een aanrander hardhandig van zich afsloegen. Kort daarna begonnen zij aikido training in Dieters's dojo en bleef ik voortaan redelijk vrij van blauwe plekken. +++ Die najaarsvakantie zal ik me altijd blijven herinneren. Hoe ik gemobbed werdt door hellbound readheads op het moment dat ik naar binnen liep om even later, in de herhaling, door Ully en Karin in de mangel genomen werdt en toen nog steeds geen flauw idee wat er aan de hand was. Slechts een oud exemplaar van het mannelijk geslacht zijnde, ben ik biologisch uitgedaagd om vier simultane verhalen te volgen zodat ik van die vierstemmigheid geen chocola kon maken. Mijn verwarring begon op te vallen, en het volume nam af zodat ik kon vragen wat de reden van dit hugfest was, niet dat ik er enig bezwaar tegen had en hoopte op regelmatige herhaling van dit fenomeen. Dat leverde mij dus direct kwartet aan stompen op. Vrouwen en solidariteit ... Arrrghh In het kort kwam het erop neer dat een pervert Laura en Charly had aangevallen en dat het crapuul nu in nog het ziekenhuis lag. Nadat het hele verhaal door door de twins was verteld, werd me te verstaan gegeven dat vanavond 'der Dieter' en zijn vrouw Anke langs zouden komen om wat dingen te vragen over de 'balletlessen'. En dat de twins begonnen waren met aikido in Dieter's dojo. Er ist ein Bulle, verduidelijkte Laura met enige nadruk. De salon versie zou zo klinken: Twee tienermeisjes laten in gezamelijk inspanning een agressief persoon met gepast geweld de erreur zijns wegen inzien nadat hij zijn handen ongevraagd in kledingsstukken meende te moeten verstoppen en aanstalten maakte permanente wijzigingen te willen aanbrengen in de de hoeveelheid huidbedekkend textiel der joffers. Justitie had ook enig discours in petto met het heerschap wegens gelijksoortige wandaden elders en een onreglementaire absentie uit een aangewezen verblijfsomgeving, edoch moest dat alles nog even geduld oefenen totdat het heerschap het hospitaal kon verlaten. De jongedames leden slechts aan mineure lichamelijke inconvenienten naast de irreparabele schade aan heur garderobe. Maar eigenlijk geef ik de voorkeur aan de onparlementaire versie. Een pervert met een strafblad van paar meter lang en gevlucht uit de gevangenis meende een paar cuties te kunnen aanranden. Even later lag het crapuul geboeid in een ambulance met een kapotte knie, gescheurde trommelvliezen, een neustussenschot dat in het zeefbeen drukte, een gekneusd strottenhoofd en vermoedelijk permanente schade aan zijn kloten. De cuties leden aan wat gescheurde kleding, zere handen, zere wreven, zere knieën en wat random blauwe plekken en een grijns breed als de niagara. Het onderzoek dat volgde was relatief kort De pers was nergens te bekennen wegens het Jugendschutzgesetz. Vragen vooral naar aanleiding van de hospitalisering van het crapuul. Nee, ze deden niet aan vechtsport, ze deden alleen aan ballet. Dat bevreemdde de vertegenwoordigers van Hermandad en vroegen om een kleine demonstratie wat dat ballet dan wel niet was, want gezien de toestand van het crapuul was er iets meer aan de hand dan een ietwat vrije interpretatie van de stervende zwaan. De vormen zagen er geenszins bedreigend uit, je beweegt tenslotte alsof je in een zwembad vol gelei staat, en voor de leek is er niets waar je opgewonden van raakt, en ja, het lijkt dan inderdaad op ballet. Na de demonstratie klonk een welgemeend commentaar van Dieter "Mein Gott!, ein glattes wunder das der scheisskerl noch lebt." hij herkende de vormen voor wat ze waren. En hij wist dat het crapuul alle geluk had gehad dat de nose-job een near miss was geweest, een fractie harder en hij was wormenvoer geweest. Die agent, bracht Ully en Karin ertoe om de twins aikido te laten doen in de dojo van zijn vrouw Anke om wat meer finesse en gratie in hun 'ballet' te brengen, want een meer verfijnde controle van wat ze al konden was wel nodig voordat er ongelukken konden gebeuren. Want wat de twins al geleerd hadden was vooral voor 'live-or-die' situaties en dus grof, aggressief en effectief, maar helaas ook potentieel dodelijk. Maar hij was ervan overtuigd dat die twee diana's dat donders goed wisten. Anke en Dieter kwamen en zij waren benieuwd naar het hoe en waarom en mijn filosofie van het een en ander. En wat ik wel niet dacht om 'kinderen' dat soort technieken bij te brengen, want dat soort dingen leerde hij niet eens aan zijn agenten, hoorde ik al van Karin. Bij dat soort vragen begint mijn maag de voortekenen van een antiperistaltieke beweging te oefenen. Argghhh softies of was het slecht de Politiek-Correcte versie ? Afijn , dat merk ik vanavond wel. Maar het was allemaal simpel uit te leggen. Tai-chi was mijn basis voor alle andere technieken met maar één doel, het uitschakeling van een agressor, desnoods definitief, met welk voorwerp danook dat je maar voorhanden hebt. Simpel, doeltreffend en ontdaan van alle blabla en andere crap. Ter illustratie verhaalde ik wat een paar halen met een ietwat aangescherpte rand van een credit card kon doen. Sleutels correct vastgehouden hadden een soort gelijk resultaat en die wonden zijn echt vreselijke scheuren. En ja, dat waren het soort technieken die ik de redheads had bijgebracht. En juist daarom had ik vanaf het begin gehamerd op de filosofie ervan. -Als iets gebeurd waar je echt niets mee te maken wil hebben dan doe je altijd eerst drie dingen. --eerst ren je weg, daarna ren je weg, en dan ren je weg. --als dat niet kan, attack en overleef, en ren daarna weg. -Als iemand je aanvalt: --attack en ren weg --als dat niet kan, attack en overleef, en ren daarna weg. Al het ander is bullcrap en onbelangrijk want: JIJ WIL NIET IN EEN GRAF BELANDEN. Dieter had uiteraard wat filosofische probleempjes met dat alles. Een paar cuties die, in nood, effectieve killers konden zijn paste niet helemaal binnen zijn referentiekader. De waarde had hij inmiddels lijfelijk ondervonden tijdens een sparring sessie met de twins om te kijken wat ze nu werkelijk konden. Na afloop moest hij bekennen dat die twee fury's in tandem hem een berg problemen bezorgden om ze van zijn lijf te houden en dat een ongetrainde onmiddellijk uitgeschakeld zou zijn. Daar is niet veel voor nodig, slechts een beetje kennis en heel veel oefenen en pertinent weigeren slachtoffer te zijn. En het is puur psychologisch, hun zelfvertrouwen straalt hen een mijl vooruit en dat is veelal genoeg om velen al op afstand te houden, Die gaat op zoek naar een minzamer type en zo niet, Darwin in actie. Maar dat hele zomerdrama had wel een gunstig staartje. Charly merkte op "die jungs sind jezt auch viel freundlicher" op school. Ja, castratierisico verhoogd hersengebruik, zelfs bij aan testosteron vergiftiging lijdende pubers. Anke en Dieter zouden vanavond komen voor het diner ter gelegenheid van de zwarte band van de twins, en ik moest niet proberen om er niet bij te zijn. Alsof ik de twins ook maar iets kon weigeren, bovendien had ik Anke en dieter al jaren niet meer gezien dus dat beloofde een interessante avond te worden. Eindelijk was ik klaar met m'n ontbijt en van plan om gezien het aangename weer maar eens naar trabach te wandelen voor de lunch om daarna hier te zijn voor de Mittags-Kaffee mit kuchen met de meiden. Dus was het omkleden geblazen, BDU-broek, boots, T-shirt, hemd, daypack en m'n lederen fannypack aan de riem met cards, geld en ander spullen. al met al genoeg meuk om een dagje in deze "bergen" te overleven. Deze gedaanteverwisseling was een nieuwe ontwikkeling voor de Twins. Heya schaut mal her! der Opa-Kompu geht Rambo! kreette Laura. Die kant van mij kenden zij niet, alleen dat ik wat afwist van martial arts en computers. En wat doet een computer-nerd als opa-kompu ? Die zit toch altijd met z'n neus in boeken en laptop? En nu staat hij hier vermomd als een overjarige rambo. De verwarring was van de gezichten af te lezen. En zij waren niet de enigen. Ok, ik ga naar Trarbach wandelen en als alles goed gaat ben ik omstreeks mittags-kaffee terug, en ik loop de route over de weinberg want dat is ruim 2 uur heen en 2 uur terug, een uurtje rust en lunch in Trabach. Ciao en tot vanmiddag. De twins stil? da's een first! Rule 1 van bergwandelingen: Vertel waar je heengaat en je route als je alleen op pad gaat, zelfs in dit geriatrisch dorp, want het is een bergstreek en je kan op je bek gaan en een poot breken op paden tussen de wijngaarden en dan is het handig als men je mist weet waar je heen was. Alle gedoe van de vorige avond was ik alweer bijna vergeten door mijn Hellions, maar dat gesprek met ully en karin kon wel wachten tot ergens in de middag of tot morgen ofzo. Dat de wandeling uneventful was staat dus wel buiten kijf, het pad is uitgesleten en vlak genoeg om op een trottoir te lijken en om de kilometer is er een bankje, so much for going native ... In Trarbach merk ik dat 2 uur over een berg wandelen toch wel inspannend is als je het niet gewend ben, en ik ben geen 18 meer, dus vergeet al dat rambo-gedoe dus maar snel. De wandeling terug is even voorspoedig en even na drie ben ik weer terug, en met een Pils blaas ik even uit op het terras. O ja, niet vergeten, straks die tuxen nog naar binnen smokkelen. Even later naar boven, douchen en het wandelpak uit. Als ik weer beneden ben neem ik de kans waar de Tuxen naar binnen te brengen voordat de Koffietafel gedekt is, dat geeft me de gelegenheid om even in het lokale nieuws te bladeren en de advertenties na te lopen of er misschien ergens een leuke stek aangeboden wordt in de buurt. Ik zou het zeker niet vevelend vinden om hier in de buurt een soort permanente zomerstek te hebben, liefst anoniem uiteraard. Het weer is aangenaam en ken de weg en wat mensen en mijn legende is redelijk bulletproof hier en heb minimaal 1 adres waar ik zonder lastige vragen altijd naar binnen kan lopen en dat is zeker een hoop waard als backup en backout. Juist! K+K tijd, perfecte strudel en de koffie is ook drinkbaar, voorzover duitse koffie dat kan zijn, maar dat ter zijde. Het gesprek gaat ineens over mij en mijn 'go'ing native in rambo style, voor een wandelingetje van een paar uur, ja ja, dankbaar slachtoffer die opa-kompu. Maar wraak is zoet! Na de gebruikelijk bla bla komt de uitsmijter. Omdat de twee hellions nu en een zwarte band hebben en nu, als meerder jarigen zijn gaan behoren tot de categorie grote meisjes, is het thans nodig om drastische actie te ondernemen om alle kleine tuxjes die zij nog immer wreed gevangen houden in heur boudoirs te beschermen. Het heeft ons behaagt een beschermer te vinden en aan te stellen welke de kleintje tegen onnodige wreedheden en geweld zal beschermen Ik stel U voor aan Rambo TUX! en met enkele stappen sleepte ik de twee 1 meter grote tuxen onder de zijtafels uit. De stilte ws oorverdovend Ze,ze,ze bestaan echt? Laura werd wakker Yeps, ze bestaan echt, maar je vindt ze niet meer in de winkel. Maar hey, ik deed al linux voordat Al Gore internet uitvondt hoor. Dus heb zo links en rechts nog wat kontakten uit de oertijd met linux en Steiner maakt ze nog gewoon op bestelling hoor. Even later had ik twee lichtbetraande redheads in m'n armen. Ah, toch een fijn gevoel een 'ehrenamtlichen' opa te zijn en positieve bijdrage leveren aan jonge levens. Prompt werd ik gedwongen om 'im person' de veiligheid van de kleine tuxen te verifieren, dat was een deel van Het Hof waar ik nog nimmer een voet had gezet, het deel achter de deur met het bordje "privat". Schiellijk blikte even naar ully en karin, want al was ik opa-kompu, ik was wel gewoon een gast hier, en ordnung muss sein enzo. Maar een licht knikje gaf aan dat het OK was. Uiteindelijk gingen we met z'n vijven de toestand der Tux familie bekijken. Alle tuxen bijelkaar, want ze deelden een kamer. De twee werden voorlopig op de bedden geparkeerd totdat er herschikt kon worden. Maar wat direct opviel was een prikbord vol memorabilia zelfs foto's uit de tijd dat ik wel eens op ruhetag babysitter speelde of de paar keer naar de dierentuin was en vele foto's en gesloopte laptops en ander vermaak, foto's van de 'ballet-lessen' en in een hoekje, alsof het niet mocht opvallen, de krantenartikelen over de overval en nasleep. en tussen al die foto's alle banden van alle door hen behaalde graden in aikido naast de diploma's en andere zaken. Dit moest ik allemaal even verwerken, what the hell was er aan de hand. Verward keek ik in het rond, en ully nam het wooord. De twins hebben nooit een vaderfiguur gehad en als je twee mutti's hebt is er geen typische vader figuur ook, dus was het belangrijk om zo'n iemand te vinden die wellicht wat specifieke vati-dingen met de meiden kon doen. Dat je al heel lang een trouwe en goede gast was, en altijd alleen was eerst nogal verdacht en we vreesden een foute keuze te maken, maar dat veranderde na het oppassen tijden ruhetag en andere uitjes waar wij zogenaamd geen tijd voor hadden. Ah, vandaar de fotos! De computertijd was hilarisch en hoe hadden ze dat soort dingen anders moeten leren, maar de ballet-lessen waren het waar we zelf het meeste van mening over verschilden. We hadden twijfels of dat allemaal wel goed was om dat aan kinderen te leren. Maar de wrede werkelijkheid had ons wakkergeschudt en laten zien dat het nodig was omdat dat soort monsters echt bestaat. Die dag heb je ons onze kinderen teruggeven. En op de zelfde dag ben jij ze verloren, want sindsdien komen ze niet niet meer om 7 naar uur buiten voor Tai-Chi en doen andere dingen. Daarom willen we je vragen, wil je toch nog hun opa blijven. Ik zag de twins met hun ogen draaien. Dat sloeg in als als een bom, maar nu wist ik wat er aan de hand was, overlevers weten dat, anderen snappen dat niet. Ully, Karin ik ben nooit NIET hun opa-kompu geweest, dat we veel minder samen deden sindsdien is toch heel normaal. Zij hebben die dag een echte bedreiging recht in de ogen gezien en overwonnen, en hadden mij daar echt niet voor nodig, ze konden het zelf! Op die dag was dat deel afgelopen, en waren ze sterk genoeg om hun eigen pad te zoeken, de aikido heeft hen meer geleerd in 1 jaar dan ik in ze in 10 zou kunnen geven. En dat wist ik en zij na 1 jaar ook want ze verloren altijd net iets te makkkelijk en net iets te soepel als we soms nog het gras opgingen. En was het niet Dieter die van hun eerste dag zei, dat hij alles moest gebruiken om die hellions van z'n lijf te houden, zonder tot wat grovere zaken te moeten overgaan wat hij toen maar niet verteld heeft. Oh en sinds wanneer is het normaal dat meiden van 16 met bijne seniele oude zakken op stap gaan? dzjees heey? wakker worden....! En hun opa spelen ? ik ben nooit gestopt. Zo dat was eruit, de twins slaakten een zucht van verlichting want ik had het correct ingeschat dat dit niet hun idee was. Maar met deze versies wil ik ook best wel naar de dierentuin en het zwembad hoor, maar noem me dan geen opa-kompu, dat is slecht voor mijn image. DANG! vier vuisten belanden in mijn ribben. Oef!, dat doet zeer, ja! En wat voor gemene truuks heben jullie aan mutti geleerd ? genoeg ... genoeg zei charly met een grijns en pakte me bij mijn arm en bonjourde me hun kamer uit. raus hier, jij! Ja, de zaken waren weer terug op normaal. In de gang vroeg Ully, je ben toch niet boos dat we stiekem deden? Nou, eh, tsja, ehhh Ik zou pas echt kwaad worden als jullie het niet hadden gedaan! Dzjees, wanneer leren vrouwen eindelijk eens logisch nadenken. BOINK! ouch .... mijn arme ribbben ... En dit keer kwam het echt aan. Ja, ze hadden definitief wat geleerd. Oh voor we weer normaal moeten doen, nog even iets over gisteravond. En ik vertelde over de 'brainfarth' en de reactie was als voorspeld. Het commentaar ook, laat die markt maar links liggen, het is het niet waard, hooguit wat amusement, maar dat zoek jij niet, en dat heb je hier ook nooit gezocht, nietwaar? Ja, er was hier definitief een nieuwe weg ingeslagen vandaag. Het diner ging gewoon zoals een diner gaat. Dieter had z'n politiebaan al wat jaren eerder opgegeven en was nu met zijn Anke fulltime bezig met zelfverdediging voor meisjes en vrouwen, de 'Hellions' versie. Niet fraai, maar effectief bevestigde Dieter. Want in gevallen waar dat nodig is doet gratie er niet toe.